ذوات مقدّسه و حقائق الهيّه مىباشند كه خداوند آنها را براى خودش و مخلوقاتش را براى آنها آفريده است . و آن مخلوقات مقدّسه اسماء حسنى و أمثال علياى وى هستند ، و عبارتند از نعمتهاى لَا تُحصاى الهيّه ؛ و همين امامان مىباشند كه خداوند به خود اختصاص داده است و بندگانش را امر فرموده است كه او را با آن اسماء بخوانند و پرستش كنند . خداوند تعالى مىگويد : از براى خداوند اسماء نيكوترين و نامهاى بهترين وجود دارد ؛ پس او را با آن اسماء و نامهاى بهترين بخوانيد ! » و نظير اين‌گونه كلمات سخيفه در مطالب او بسيار است ، و اين مقدار كه ذكر شد ملخّص مقصود اوست كه به هلاكت عميق و نابودى تاريك مىكشاند . و اساس اين عقيده و أمثال آن از تعليمات باطنيّه گرفته شده است . و آن تعاليم مأخوذ از تعاليم اسلامى نيست . و از زشت‌ترين غلطهائى كه در اين عقيدهء باطله موجود است نسبت شرك و كفر - العياذ بالله - به خاتم انبياء صلّى الله عليه و آله و سلّم و اوصياى معصومين او عليهم السّلام مىباشد . زيرا لازمهء اين مسلك آنست كه خطاب‌هاى رسول اكرم و همچنين ائمّهء معصومين عليهم السّلام در نمازهايشان و دعاهايشان و جميع عباداتشان راجع به نفوس مقدّسهء خودشان باشد ، و نيز كلام رسول خدا در نمازهايش كه مىگويد : إِيَّاكَ نَعْبُدُ ( تو را مىپرستيم ) به كلام او إيّايَ أعْبُدُ ( خودم را مىپرستم ) بازگشت كند . و أيضاً سائر اسماء و صفاتى كه خداوند را بواسطهء آنها مىخوانده‌اند و پرستش مىنموده‌اند ، بازگشتش به نفوس شريفهء خودشان باشد . و بر اين اساس - عياذاً بالله - دأب و عادتشان اين‌طور بوده است كه مردم را به پرستش نفوس مقدّسهء خويشتن فرا مىخوانده‌اند .